ONDERWERPEN

Analyse van het falen in het samenleven tussen samenleving en natuur

Analyse van het falen in het samenleven tussen samenleving en natuur


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Door Lucas Chiappe

Het gebrek aan "echt contact" met de natuur, in een steeds meer verstedelijkte samenleving, is een van de belangrijkste factoren zodat de heersers en hun partners, de kortzichtige en "langhandige" ondernemers, wetten kunnen blijven dicteren en middelen kunnen beheren. alsof ze de eigenaren waren van een cake die niet echt van iemand is en de erfenis zou moeten zijn voor toekomstige generaties om ons op te volgen.

Sommige wortels van de dissociatie tussen mensen en hun natuurlijke schuilplaats (aarde) kunnen worden gevonden in de breuk die de verandering in gewoonten en mentaliteit veroorzaakte die ongeveer tienduizend jaar geleden plaatsvond, toen de 'mens' stopte met het leven van dag tot dag als een nomade, verzamelaar en jager onder primaten en "ontdekte" de veronderstelde voordelen van accumulatie door beginnende landbouw, sedentaire levensstijl en vee. Zoiets als het keerpunt waar een van de miljoenen inwoners van deze planeet een cultuur begon te ontwikkelen gebaseerd op een valse piramide, aan de top waarvan hij de zelfbenoemde opperste koning van de schepping plaatste: de mens! Situatie die op de een of andere manier het evenwicht veranderde dat de mens honderdduizenden jaren lang had gehandhaafd met de rest van de biodiversiteit, door het simpele feit deel uit te maken van een ketting waarvan de trouw werd gehandhaafd door de bioritmen van de seizoenen. En het klimaat, de ups en downs in de zoektocht naar voedsel en door roofdieren van een of andere soort….

De directe gevolgen van deze wijziging veroorzaakten: Een ongekende demografische explosie (alleen vergelijkbaar met de reproductie van bepaalde pathogene virussen). Een buitensporige hebzucht naar de verovering van het grondgebied, die een onderwerping van de meest vreedzame volkeren teweegbracht; En een oorlog verklaard tegen de rest van de verschijnselen van biologische diversiteit die zich met duizelingwekkende snelheid ontwikkelden en die een nooit eerder geziene breuk veroorzaakte, tussen mens en natuur ... Alsof de een opeens NIET meer deel uitmaakte van de ander en vreemd genoeg zou zijn vijand geworden, en hij was de enige eigenaar van de natuurlijke rijkdommen van de planeet ...

Ervan uitgaande dat ze 'goddelijke missie' zijn, het gebruik ervan voor hun enige voordeel, en in korte tijd de keten van onderlinge relaties vergeten die het mogelijk hebben gemaakt dat het leven zich op deze planeet heeft ontwikkeld. Er zijn verschillende manieren om dit ongebruikelijke verlies van collectief geheugen te beschrijven, maar het meest ongelukkige is om op te merken hoe deze recente verandering in visie (dat is 10.000 jaar in het leven van de aarde?), In deze periode zo veel heeft voortgebracht. een puinhoop die in veel gevallen onomkeerbaar is geworden en die ons paradoxaal genoeg op de rand van verdwijning plaatst als soort. Ik denk dat het voor ons de moeite waard is om in deze ruimte enkele van de reflecties te delen die in mij opkomen bij het analyseren van de huidige staat van dit proces en de conclusies die ik trok om te proberen te begrijpen waar 'we op de stok stappen', wat is ons overkomt en dat we ons gedrag moeten aanpassen om een ​​evenwichtige relatie tussen deze menselijke samenleving en de natuur te herstellen:

I denk:

1) Dat de algemene anesthesie, veroorzaakt door deze rampzalige economische globalisering, voet op de hele planeet heeft gezet en overal hetzelfde effect veroorzaakt: het massale verlies van identiteit. En als dit ons aan deze zuidkant ertoe aanzet onze armen te laten zakken in het licht van de veronderstelde onmogelijkheid om dingen te veranderen, daar in het noorden, lijkt de apathie veroorzaakt door overvloed en hyperconsumptie te veel op de film Titanic, waar muzikanten ze blijf spelen, zelfs als het schip onfeilbaar zinkt.

2) Dat het gebrek aan 'echt contact' met de natuur, in een steeds meer verstedelijkte samenleving, een van de belangrijkste factoren is, zodat de heersers en hun partners, de kortzichtige en 'langhandige' ondernemers, wetten kunnen blijven dicteren en middelen beheren alsof ze de eigenaren zijn van een cake die niet echt van iemand is en de erfenis zou moeten zijn voor toekomstige generaties die ons zullen opvolgen.

3) Dat het gebrek aan urgentie een deel van het probleem blijft, aangezien de tijd ons blijft spelen: om een ​​voorbeeld te geven, merk op dat de voorspellingen van klimaatverandering in de jaren negentig ruimschoots werden overtroffen door de realiteit waarin we leven en dat duidt op een mate van opwarming van de atmosfeer die veel hoger is dan de voorspellingen van de afgelopen jaren.

4) Dat het feit dat we alle beslissingsbevoegdheid in milieuaangelegenheden aan de 'experts' geven, ons doet vergeten dat veel van de problemen waar we tegenwoordig mee te maken hebben de oorzaak zijn van wanbeheer en verkeerde interpretatie van diezelfde problemen door 'experts' (mensen vaak verwijderd uit het veld door het gebruik van computers en hun simulatoren, en door hun theoretische redenering, waardoor ze in arrogantie werden gedompeld en waardoor ze het 'gezonde verstand' verloren dat een mens in zich draagt ​​vanwege een voorouderlijke genetische erfenis).

5) Dat heersende materialisme vertroebelt ons voortdurend "het gevoel van het heilige", dat weinig te maken heeft met religies, maar eerder met een diep gevoel van respect voor de hele biodiversiteit waarvan we deel uitmaken, als nog een schakel van de ecologische keten dat het leven op de planeet voedt en in stand houdt.

6) Dat het niet nuttig is om alle documentaires van de Discovery te zien of alle ecologische handleidingen te lezen om te 'luisteren' naar de geluiden van het bos en de energie die ons omringt te 'voelen' terwijl we in stilte tussen de bomen van een bos ... en zo niet, dan luisteren of voelen we ... laat staan ​​gaan we iets doen om hen te beschermen.

7) Die homogeniteit, productie, behandeling en soms zelfs recreatie ten koste van andere essentiële waarden, overtreffen vaak de "draagkracht" van een natuurlijke ruimte. Met de daaruit voortvloeiende verslechtering van dat territorium en met alle gevolgen van dien van ons gebrek aan aandacht of ons gebrek aan begrip voor het delicate evenwicht waarmee elke habitat werkt.

8) Dat we leven onderworpen aan valse, onjuiste en inadequate informatie, en vele malen, ondanks het bewijs dat we tegenkomen, blijven we weigeren het probleem onder ogen te zien of blijven we denken dat wetenschap of 'vliegende schotels' naar ons toe zullen komen om te redden alsof deze echte milieuramp die we meemaken iets is dat "ons overkomt", zonder te beseffen dat met onze houding "wijzelf het probleem zijn".

9) Dat ondanks het feit dat ze aan de rand van de afgrond leven en de planeet massaal uitsterven, de waarschuwende stemmen die in de media over de hele wereld worden gehoord, zwak, inefficiënt, verdrietig en berustend zijn. En helaas, met uitzondering van een handjevol ngo's verspreid over de vijf continenten (die we constant als 'eco-fundamentalisten' worden bestempeld), en een groep dappere zelfgeroepen burgers, zoals in het recente geval van Esquel, planeet wordt teruggebracht tot een verzameling van stille, laffe en gedomineerde naties, die niet eens alternatieve oplossingen willen zoeken uit angst dat dit hen veronderstelde economische verliezen of eventuele verwijten van het rijk zal veroorzaken, in een race die als dit voortduurt ons leidt rechtstreeks naar collectieve zelfmoord.

10) Ten slotte is mijn meest hoopvolle conclusie het geluk dat ik voel na een reis door de zeer uitgeputte landen van het noordelijk halfrond, wanneer ik terugkeer naar deze zuidelijke betalingen. En dit herinnert me nogmaals aan het geluk en het voorrecht dat we hebben om te leven in deze uithoeken van unieke schoonheid, waar bossen nog steeds bossen zijn, en de bedreigingen die ze ondergaan, kunnen nog steeds openlijk worden besproken…. Ondanks de opzettelijke branden, de overbegrazing van vee, de ongecontroleerde ontbossing, de dreiging van industriële mijnbouw, het vreselijke openbaar bestuur en het gebrek aan milieubeleid in lijn met de tijd waarin we leven…. Kortom, Grande Patagonia ... maar vergeet alsjeblieft geen moment dat deze genereuze landen de laatst overgebleven bolwerken op de planeet zijn om een ​​vol leven te leiden en de wereld te laten zien dat voorbeelden van hier kunnen komen die elders al bestaan. Dat kunnen ze niet stel je zelfs voor dat ze mogelijk zijn.

* Door Lucas Chiappe LemuEpuyen-Chubut Project


Video: RECONNECT - THE MOVIE: Featuring Dennis McKenna, Jordan Peterson, Dorian Yates u0026 More (Juli- 2022).


Opmerkingen:

  1. Eferleah

    het bericht Incomparable, bevalt me ​​erg goed :)

  2. Anant

    Ja, iemand heeft een fantasie

  3. Courtnay

    Sorry voor het bemoeien met, ik zou een andere oplossing willen voorstellen

  4. Bogohardt

    Maak je een grapje?

  5. Tazuru

    Het is de verrassing!

  6. Nikodal

    Ik accepteer het met plezier.

  7. Ephram

    Je zou gelijk kunnen hebben.



Schrijf een bericht