ONDERWERPEN

Technologisch afval overspoelt Afrika

Technologisch afval overspoelt Afrika


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Door Aurora Moreno

Waar gaan oude gsm's, computers, magnetrons of koelkasten naartoe?

Wat gebeurt er met deze apparaten als we ze eenmaal hebben weggegooid of zelfs 'recyclen'?

Het pad dat ze afleggen is niet helemaal duidelijk, maar het lijdt geen twijfel dat er verschillende plaatsen in de wereld zijn waar al het technologische afval zich jarenlang heeft verzameld, waardoor deze sites als vervuild of meer vervuild zijn dan de winningsgebieden zelf. Illegale producten zoals olie, uranium en andere zeer vervuilende bronnen.

Het duidelijkste voorbeeld is de zogenaamde Agbogbloshie technologische stortplaats, in Accra (Ghana) waar sprake is van een besmetting door lood, cadmium en andere voor de gezondheid schadelijke stoffen die meer dan 50 keer hoger zijn dan de risicovrije niveaus.

Dit werd duidelijk gesteld in een rapport uit 2013, uitgevoerd door het "Green Cross Switzerland" en het "Blacksmith Institute", waarin ze de 10 grootste giftige bedreigingen op de planeet verzamelden.

Met andere woorden, de 10 meest vervuilde plaatsen ter wereld. Een daarvan is deze vuilnisbelt, die deze trieste eer deelt met plaatsen als Tsjernobyl. Officieel is het een ‘technologisch afvalverwerkingsgebied’. Een eufemisme om dit gebied te definiëren waar duizenden tonnen giftig afval zullen worden 'verwerkt'.

De realiteit is dat allerlei soorten gemengde materialen daar aankomen, inclusief koelkasten, magnetrons en televisies, zo divers en vervuilend dat "om ze veilig te recyclen, een hoog niveau van vaardigheden en bescherming van werknemers vereist zou zijn".

Iets dat duidelijk niet het geval is in Agbogbloshie. En het ergste is dat dit gebied niet alleen een vuilnisbelt is. Het is een informele nederzetting waarin industriële, commerciële en woonwijken naast elkaar bestaan. Een gebied waar de zware metalen die uit deze verbrandingsprocessen worden verdreven, huizen en markten bereiken Volgens hetzelfde rapport importeert Ghana jaarlijks zo'n 215.000 ton technologisch afval, voornamelijk uit Oost-Europa (…).


Hiervan kan de helft onmiddellijk worden hergebruikt, of gerepareerd en verkocht, maar de rest van het materiaal wordt op een verkeerde manier 'gerecycled', ten koste van vervuiling van het land dat ze ontvangt en voor de gezondheid van degenen die ermee werken. Een voorbeeld is dat van koperzoekers, die de hulzen verbranden die de kabels bedekken om het koper naar binnen te krijgen.

Om ze te verbranden gebruiken ze een sterk vervuilende schuimsoort, die alle vervuilende stoffen naar de buitenlucht verdrijft.

Metaalschroot, vreugdevuren en rook zijn dagelijkse kost in sommige delen van de vuilnisbelt, waar vooral jonge mensen zonder middelen van arme gezinnen werken, die afhankelijk zijn van wat ze op deze vuilnisbelt krijgen. Mensen die weten dat daar een vuilnisbelt is, maar die niet klagen, want wat ze daar krijgen is beter dan niets. Omdat ze met het materiaal dat ze daar verkrijgen, het vervolgens kunnen verkopen via de straten van Accra en zo krijgen wat ze nodig hebben om te overleven. Anderen zijn ook geïnteresseerd: het centrum van Accra staat vol met winkels die goedkoop allerlei elektrische apparaten verkopen, veelal tweedehands.

Deze situatie beperkt zich niet alleen tot Ghana, een van de meest ontwikkelde landen van het continent.

Dezelfde realiteit treft Zimbabwe, waar onlangs een mogelijke milieucrisis is gewaarschuwd omdat het niet beschikt over adequate systemen om dit soort afval te elimineren.

Dit alles ondanks het bestaan ​​van internationale verdragen, zoals het Verdrag van Bazel, dat grensoverschrijdende overbrenging van afval beperkt, en de overeenkomst die al in 1993 in Bamako werd ondertekend over hetzelfde onderwerp.

Overeenkomsten die voorwaarden, hoeveelheden en criteria vastleggen om te verifiëren of de ‘export’ van afval goed verloopt.

Voor de meer ontwikkelde landen is het echter veel goedkoper om ze in een afgelegen haven in Afrika te deponeren dan de strikte recyclingvoorschriften te volgen die ze zelf hebben opgelegd, maar waaraan bijna niemand wil voldoen. Voor de ontvangers is dit een vermeende bron van ‘rijkdom’ waaruit veel van hun medeburgers leven, ondanks de risico's voor hun gezondheid. Een ogenschijnlijke oplossing die bij velen past en die niet volledig gereguleerd is.


Video: 09032018: African Envoy: Let China and Africa tell our own stories (Mei 2022).